هوای تازه

غذاییت را بهانه می کنم تا نزدیکت شوم.تا زل بزنم به صورتت  به دستهایت .تو باز کودک می شوی و گریه می کنی. نگرانی!نگران ما! نگران خانه!

ومن هم نگران یک لحظه نبودنت..به بویت به نفسهایت عادت کردم.همه ی زندگی و هستی من شدی.

 پ ن)هر کجا بابونه ای دیدی بو کن!من اونجام!